Tijdens mijn opleiding moest ik de Friese hengst van mijn zus, Nick, om me heen laten draven. Dat was de opdracht.
Maar Nick had alleen oog voor de andere paarden, niet voor mij.

Vriendelijk, bijna smekend, bleef ik vragen of hij alsjeblieft wilde gaan draven.
De helft van de klas keek toe, inclusief de directrice.
Zij probeerde me te helpen, maar ik was gewoon lucht voor Nick.

Ze kwam naar me toe en zei:
‘Je straalt uit dat hij het niet gaat doen.’
‘Dat gaat hij ook niet,’ zei ik.
‘Goed, zolang jij dat blijft geloven, zal hij het nooit doen,’ zei ze, terwijl ze wegliep.

Het voelde alsof ze het opgaf, mij afwees.
Maar wat ze zei, raakte me op een andere manier.

Thuis liep Nick wel, zonder al die afleidingen.
Daar twijfelde ik ook niet…

Vanaf dat moment ben ik ermee gaan spelen. Eerst thuis, toen op straat en later in de lessen.
Beetje bij beetje merkte ik hoeveel invloed mijn energie had.

Ik leerde dat ik mijn energie kon sturen met mijn gedachten, beslissingen en overtuigingen.
Zelfs met hoe ik dacht dat anderen over mij dachten.

Dat inzicht veranderde alles.
In de omgang met mijn paard én in mijn dagelijkse leven.

Tegenwoordig help ik paardenmensen met precies dat.
Niet proberen te fixen, maar leren hoe je jouw energie stuurt met behulp van de eigenschappen van je brein.

Paarden voelen feilloos waaraan jij denkt.
Je gedachten dragen energie, die ze direct oppikken.

“Je energie is het gesprek dat je paard altijd hoort.”

Je energie is het gesprek dat je paard altijd hoort.